حکایتی در حاشیه پدیده زیر میزی یا ایدز پزشکی

تحلیلی
Typography

نام و نشان پزشکان نیک‏اندیش در حافظه عمومی جامعه ما جایگاهی رفیع و خاص دارد. اهالی کاشمر از شادروان دکتر کندری به نیکی یاد می‏کنندو ما خراسانی‏ها به شادروان دکتر شیخ افتخار

می‏کنیم. در باور ما پزشک خوب کسی است که دستگیر بیمارانش باشد. شُکر خدا در دیار ما همه پزشکان نامور و خوشنام هستند و حضوری به سامان در عرصه‏های مختلف دارند. خدا را شُکر از پدیده زشت زیرمیزی در حوزه سلامت و بهداشت و درمان شهرستان ما خبری نیست. دریافت وجوه غیرمتعارف از نظر مجموعه طبیبان دیارمان و صاحبنظران و خبرگان حوزه سلامت مذموم و شوم است و خوشبختانه وجدان این قشر خدوم نسبت به اقدامات غیرحرفه‌ای و غیراخلاقی بارها پاسخ مناسب خودش را داده است.

بد نیست بدانید پدیده نابخردانه زیرمیزی در بین جامعه پزشکی به قدری نفرت انگیز است که بعضی به آن؛ ایدز پزشکی می‏گویند. چندسالی است که در سطح کشور بحث زیرمیزی پزشکان و درآمدهای میلیونی آنها مانند آتش زیرخاکستر است و هر از گاهی شعله‌ور شده و دوباره فرو می‌نشیند. برخی معتقدند طرح این مسأله به حیثیت جامعه پزشکی لطمه زده و حتی در کیفیت خدمات پزشکی نیز تاثیرات نامطلوبی دارد.عده‌ای بر این باورند این پدیده هرچند تلخ و گزنده اما واقعیتی است که به دلیل حفظ حرمت و اعتبار جامعه پزشکی باید در ابعاد گوناگون مورد رسیدگی قرار گیرد.

زیرمیزی پولی است که بدون ضابطه بین پزشک و بیمار رد ‌و بدل می‌شود و پزشک مابه‌التفاوت تعرفه بخش خصوصی و دولتی را که بیشتر مواقع میلیونی است، از بیمار دریافت می‌کند تا او را در بخش دولتی درمان کند. جامعه پزشکی قشر خدمتگذاری است اما تعداد کمی از این جامعه به دریافت زیرمیزی اقدام می‌کنند که تعجب آور است چون اغلب این افراد وضع مالی خوبی دارند و عموماً ثروتمند هستند و قشر متوسط جامعه پزشکی به دنبال آن نیستند. نقل است که؛ سازمان نظام پزشکی کشور سال گذشته متعهد شده بود با همکاری بیمارستان‌ها و انجمن‌ها مسئله زیر میزی را کنترل و برطرف کنند.. قرار بود طبق قانون موجود در کتاب تعرفه گذاری اگر پزشکی خارج از حسابداری بیمارستان از بیمار پول بگیرد، بدون هیچ‌گونه اعلام تذکر شفاهی یا کتبی پزشک خاطی از طبابت محروم شود.

اگر پزشکی در حال حاضر خارج از حوزه حسابداری بیمارستان هزینه‏ای از بیمار یا خانواده وی اخذ کند، تخلف کرده، با اعلام تخلف بلافاصله این موضوع رسیدگی خواهد شد و به مراجع قانونی ارسال می‌شود. بعد از ابلاغ کتاب ارزشگذاری نسبی خدمات و افزایش نرخ تعرفه‌ها در سال ۹۴ همچنان این پدیده را هر چند کمتر از قبل، اما هنوز  ادامه دارد.

منشاء زیرمیزی زمانی حل می‌شود که رابطه پولی پزشک و بیمار از بین برود و این حلقه مفقوده فقط توسط بیمه‌ها حل شدنی است که باید سطح کیفی خدمات آنها افزایش یابد. با تاکید بر این باور که مقوله ایدز پزشکی در کاشمر جایگاهی ندارد این خاطره را با هم می‏خوانیم:

بزرگواری نقل می‏کرد؛ از همکاران ما ، چندی پیش یک جراحی کوچک داشت. پس از انجام موفق جراحی در یکی از بهترین بیمارستان‏های خصوصی پایتخت، به سر کار برگشت. برایمان گفت: چند روز بعد از جراحی به دفتر دکتر رفتم. خیلی از او ممنون بودم که کارش را خوب انجام داده است. از او تشکر کردم و یک میلیون تومان (علاوه بر مخارج بیمارستان) مستقیماً به خودِ او هدیه دادم. خیلی خوشم آمد که قبل از عمل این پول اضافی را درخواست نکرده بود! با کمال میل این پول را به او پرداخت کردم، نوش جانش! در این میان، همکاران دیگر هم با او هم نوا شدند که دست دکتر درد نکند، ولی من متعجب و ناراحت برای آن ها خاطره ای به شرح زیر تعریف کردم:

یکی از آشنایان ما، در دانشگاهی در آلمان پذیرش دانشجویی گرفته بود. دانشگاهِ مذکور تعدادی خوابگاه داشت، ولی تعداد اتاق ها کمتر از تعداد دانشجوها بود. و طبق قوانین، وقتی اتاق ها پر می شد، مسئولیت محل اسکان دانشجوهایی که اتاق به آن ها نرسیده بود با خود دانشجوها بود و دانشگاه دیگر در این باره مسئولیتی نمی داشت. این آشنای ما، یکی از آن دانشجوهای بد شانس بود که به او اتاق نرسیده بود. او به دانشگاه رفته بود و شرایط سخت خودش را توضیح داده بود و اینکه برایش دشوار است در کشور غریب خارج از دانشگاه اتاق اجاره کند. مسئول مربوطه دانشگاه هم گفته بود که تلاشش را می‏کند تا برای او اتاق پیدا کند. خلاصه مسئول مربوطه طی تلاش‏های بسیار و پرس و جو نهایتاً توانست برای آشنای ما در خوابگاه دانشگاه یک اتاق خالی کند.

پس از این خبر خوب، آشنای ما به آن اتاق اسباب کشی کرد و مستقر شد. چند روز بعد، برای قدردانی از مسئول مربوطه، به دفتر او رفت و برای او هدیه‏ای برد. اینجاست که داستان جالب می شود؛ آن مسئول مربوط به شدت از دست دوست ما عصبانی می‏شود که منظورش از این کار چیست؟ می‏گوید: « من فقط وظیفه خودم را انجام داده‏ام. هر کاری کرده‏ام، برای این است که شغل من بوده است. برای انجام دادن وظیفه‏ام و شغلم، حقوق می‏گیرم. این هدیه دیگر چیست؟! هر چه زودتر از اتاق من برو بیرون!» این آشنای ما هم دست پاچه می‏شود و تلاش می‏کند توضیح دهد که منظوری نداشته است و فقط به عنوان قدردانی برای او هدیه آورده است. می‏گوید: « در کشور ما برای قدردانی از کسانی که برای ما زحمت می‏کشند و کاری انجام می‏دهند، هدیه‏ای در نظر می‏گیریم».

ولی آن مسئول نمی‏پذیرد و دوباره این نکته را تکرار می‏کند که هر کاری کرده است وظیفه‏اش بوده است و در برابر این وظیفه حقوق دریافت می‏کند. دیگر هدیه مفهومی ندارد. سپس برای همکارانم توضیح دادم که چقدر جامعه ما بدبخت است که افراد برای انجام وظیفه خودشان، توقع دارند فراتر از حقوقشان چیزی دریافت کنند. این موضوع آن قدر فراگیر است که شاید اصلاً به چشم کسانی که در سیستم ایران بزرگ شده باشند، نیاید. شاید تعجب کنند و بگویند، این که عیب ندارد که هدیه بدهیم! ولی اگر دقت کنید خواهید دید که همین فرهنگ غلط (ایجاد توقع فراتر از حقوق) است که مسائلی مثل رشوه  و زیرمیزی را در جامعه رواج می‏دهد.

یعنی یا طرف مقابل از روی اختیار مبلغی فراتر از حقوقتان به شما می‏دهد، و یا اینکه به زور آن مبلغ را از او می‏گیرید! در بسیاری از ارگان‏های خارجی، اگر هدیه ارزشی بیشتر از یک حد داشته باشد (مثلا بیشتر از 50 دلار ارزش داشته باشد) قانوناً باید رد شود و اصلاً حق پذیرش آن وجود ندارد. حتی در دانشگاه، اگر برای استاد خودت هدیه‏ای گران بخری، او قانوناً حق ندارد بپذیرد. آن هدیه‏ای که برای شما عادی است، برای من حیرت آور و غیر قابل قبول است. تا وقتی فراتر از حقوق به افراد هدیه می‏دهید، توقع‏های عجیب و غریب در جامعه باقی خواهد ماند. از طرفی جامعه آن قدر مریض است که اگر این هدیه را ندهی، به هزار و یک چیز دیگر (مانند خسیس بودن) متهم می‏شوی.

مجموع رتبه (0)

0 از 5 ستاره

نظر خود را اضافه نمایید

ارسال نظر به عنوان مهمان

0

کاربرانی که در این گفتگو شرکت کرده اند

بار گذاری نظرات قدیمی تر
در خبر نامه وب سایت ما عضو شوید تا از تازه ترین خبرها و مطالب در ایمیل خود باخبر شوید.