یک بام و دو هوای تئاتر کاشمر

اخبار ترشیز
Typography

حمیدضیایی

خبر شیوع ویروس کرونا، همه را شوکه کرد. تمام برنامه‌های فرهنگی_اجتماعی را لغو کرد و همه چیز رو به تعطیلی رفت. این ویروس به هیچ‌کس رحم نکرد و همه‌ی کارها را مختل ساخت. برنامه‌های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، هنری، هیچ‌کدام نتوانستند از دام این ویروس برهند.

روزهای ابتداییِ این ویروس همراه با وحشتی بود که گاهی که برمی‌گردم و به آن روزها فکر می‌کنم، خنده‌ای توأم با اندوه به سراغم می‌آید. هر چیز تازه‌ و ناشناخته‌ای انسان را در بهت فرو می‌برد. حال این می‌تواند یک اتفاق خوب باشد و یا یک اتفاقی مانند «کرونا». انسان در اتفاقات جدید_خوب و بد_ دچار شوک می‌شود و گاهی در شوک می‌ماند. این در شوک ماندن گاهی سال‌ها به درازا می‌کشد؛ به‌طوری که تأثیر مستقیمی در زندگی فردی و اجتماعی افراد می‌گذارد.

هنر ذاتاً روح حساسی دارد و از اتفاقات همواره تأثیرهای شگرفی می‌گیرد. این تأثیرات را گاهی با کمک خودش که رسالت هنر هم هست، به تصویر می‌کشد. اساساً هنر کاری جز این ندارد که تمام آنچه در پیرامونش رخ می‌دهد به تصویر بکشد. نمی‌خواهم به مخاطب تعریفی از هنر بدهم؛ چرا که هنر هرگز تعریف‌پذیر نیست. هنر تنها رسالتی که دارد این است که تمام آنچه را نمی‌توان بازگو کرد، به تصویر بکشد؛ حال هرچه می‌خواهد باشد. آنچه در جهان ما رخ می‌دهد و آنچه به انسان مربوط می‌شود، بخشی از زبان گویای هنر است.

تعریف‌ها متعدد است و هر کس می‌تواند با این حرف‌ها مخالف باشد و یا موافق. ما نمی‌توانیم همواره همه را راضی نگه داریم و بگوییم آنچه ما می‌گوییم درست است! با این دیدگاه نمی‌توان به گفتمان که یکی از اهداف اصلی هنر است، دست یافت.

اما سخن کوتاه کنم و بازگردم به موضوع اصلی که غرض نگاشتن این یادداشت است. ابتدای کرونا همه چیز در محاق فرو رفت و روی به تعطیلی نهاد. تمام انجمن‌های هنری، نمایشی، خوشنویسی، موسیقی، شعر و ادبیات، و... همه چیز تعطیل شد و مردم در قرنطینه فرو رفتند؛ پس از مدتی بعضی انجمن‌ها به فعالیت‌های خود بازگشتند و با رعایت دستورالعمل‌های بهداشتی و ظرفیت محدود کار خود را از سر گرفتند؛ اما در این میان تئاتر تنها حوزه‌ی هنری‌ای بود که هیچ فعالیتی نداشت و هنوز هم ندارد. در تمام این مدت در همین نشریه بارها اشاره کردیم که :« ای‌کاش بستر اجرای مجازی فراهم شود»؛ اما ظاهراً چنین زمینه‌ای برای اجرای تئاتر در کاشمر نبود. البته هنرمندان نشان دادند که برای کارهای دیگر توانایی چنین اجراهایی دارند و به تئاتر که می‌رسد، ظاهراً دست روی دست می‌گذارند. البته هنرمندان این حوزه گلایه‌هایی دارند که با برگزاری جلسات متعدد هم نتوانستند این مشکلات را مرتفع کنند. گویا بهترین کار این بوده که دست از کار بکشند و دیگر خبری از اجرای تئاتر در طی قریب به این دوسال نباشد. البته هنرمندان تئاتر گلایه‌های گاه به حقی دارند که باید مورد توجه قرار گیرد. یکی از گلایه‌های اخیر هنرمندان تئاتر این بود که چرا انجمن هنرهای نمایشی کاشمر، پس از این قریب به دوسال تعطیلی و کم کاری و یا بهتر است بگوییم بیکاری، حالا دست به برگزاری کلاس‌ها بازیگری زده است؟ این در صورتی‌است که در کاشمر آموزشگا‌ه‌های خصوصی در این رابطه مشغول به فعالیت است. گویا با توجه به وجود این آموزشگاه‌ها، انجمن هنرهای نمایشی نمی‌تواند اقدامی در راستای برگزاری کلاس انجام دهد. تا اینجا همه‌ی این‌ها ادعای هنرمندان تئاتر است. البته در ابتدا ریاست محترم اداره‌ی فرهنگ و ارشاد اسلامی کاشمر، می‌توانند به این مسأله ورود کنند و پاسخگوی هنرمندان باشند. این را هم باید اضافه کنم که باید مسأله‌ی تشتت میان هنرمندان حل شود؛ چرا که این تشتت و دوگانگی به نفع هنر کاشمر نیست. به بیان دیگر، هنرمندان نباید میان انجمن هنرهای نمایشی و اداره‌ی ارشاد پاس‌کاری شوند. این مسأله نیازمند یک اقدام فوری است تا به تمام این حواشی پایان داده شود و بدانیم که هنرمندان تئاتر چه برنامه‌ای برای ارایه دارند. البته مسأله‌ی بعدی که باید ذکر شود، این است که هنرمندان هم نباید از حدود انصاف دور شوند و کارهای انجام شده را نادیده بگیرند. بهتر است که در کنار انتقادهای به جایشان، گاهی هم تقألی به کارهای انجام شده بزنند.(البته اگر کاری انجام شده است).

اما سؤال دیگر این است که انجمن هنرهای نمایشی در این مدت چه می‌کرده؟ حالا که فصل کلاس‌های تابستانی شده است، به صحنه آمده و می‌خواهد با اساتید مجرب، بازیگر تربیت کند. سؤال اینجاست که زمینه‌ی ارایه‌ی اجرایی برای هنرمندانی که قرار است تربیت شوند، مهیاست؟ چرا که در طی این قریب به دوسال ما شاهد هیچ‌گونه اجرایی نبوده‌ایم که حالا احساس کنیم با کمبود هنرمند تئاتر مواجه شده‌ایم. به‌هرترتیب این کسانی که هزینه می‌کنند و به کلاس می‌آیند، چشم‌اندازی دارند و هدفی از شرکت در این کلاس‌ها دارند. امیدوارم که مسئولان انجمن‌ هنرهای نمایشی ما را قابل بدانند و پاسخی اقناع کننده بدهند.

مسأله‌ی بعدی که برای نگارنده و دیگر هنرمندان بسیار جدی‌است، این است که می‌خواهند بدانند این اساتید مجرب چه کسانی هستند؟ در آگهی تبلیغاتی مذکور، حرفی از استادان به میان نیامده است. این مهم برای هنرمندان کمی مبهم است.

مسأله‌ی بعدی که باید به آن توجه کرد، این است که آیا ادعای هنرمندان صحت دارد که با وجود آموزشگاه‌های خصوصی، انجمن هنرهای نمایشی نمی‌تواند، کلاسی برگزار کند؟

نگارنده امیدوارم که ابتدا، زمینه‌های لازم برای اجرای مجازی در کاشمر فراهم شود و دوباره هنرمندان را روی صحنه‌ ببینیم. امید دیگر ما این است که تشتت به وجود آمده را هرچه زودتر رفع کنند و انجمن هنرهای نمایشی بتوانند مانند گذشته به فعالیت‌های خود ادامه دهد.

مجموع رتبه (0)

0 از 5 ستاره

نظر خود را اضافه نمایید

ارسال نظر به عنوان مهمان

0
  • هیچ نظری یافت نشد.
در خبر نامه وب سایت ما عضو شوید تا از تازه ترین خبرها و مطالب در ایمیل خود باخبر شوید.